روشنک بنت سینا

در اندیشه پرواز

روشنک بنت سینا

در اندیشه پرواز

روشنک بنت سینا

* اینجا انسانی قلـم می‌زند که زن خلـق شده، در ایران هبوط کرده، در بین قوم لر بزرگ شده، در حوزه علمیه خود را یافته و قرار است در پیـچ و خـم زندگی به کمـال برسد.

* یک عدد طلبه _ دانشجوی آواره در مجازآباد.

بسم الله

خوش به حال این پیرمردها که چند صباح دیگر به آقا نشانی می‌دهند و می‌گویند: «آقا منم! همان که به تأسی از «جُون» خادم هیأتت شد. همان که محرم نیامده پرچم و کتیبه‌ها را از انبار بیرون می‌کشید که به در و دیوار مسجد، حسینه و کوچه بزند. همان که پرچم سبز متبرک حرم را در مجلس می‌گرداند تا همه به سر و صورتشان بکشند و صلواتی ختم کنند. همان که آتش زیر دیگ و آب جوش را تنظیم می‌کرد. همان که با دست راست دسته فلاکس و با دست چپ سر فلاکس را می‌گرفت و در فنجان‌های به‌صف‌شده در سینی استیل چای می‌ریخت، به دست نوجوان‌ها می‌داد تا ببرند و با چشم پی‌شان را می‌گرفت که نکند از دستشان سر بخورد. همان که جلوی در می‌ایستاد تا روضه‌خوان از دور پیدایش بشود و به استقبالش برود و سفارش فلان مریض و فلان جوان و فلان مادر را بهش بگوید که بعد از مجلس سفارش‌ها را به عزاداران برساند. همان که وقتی خسته می‌شد جلوی در لابه‌لای کفش و دمپایی‌ها جایی باز می‌کرد و می‌نشست که اگر کسی کمی‌ و کسری داشت دم‌دست باشد. همان که وقتی توان داشت زنجیرها را زیر و رو می‌کرد که ناب‌ترینشان را بردارد و زنجیر بزند. همان که...»

خوش به حال این پیرمردها که عمری است هیئتی‌اند و دنباله‌رو هیئت. اینها که عقبه‌ی طولانی‌ای پای روضه و منبر دارند. همین‌ها که رزومه‌ای پر و پیمان دارند ولی سرشان پایین است، سینه می‌زنند، لنگان لنگان راه می‌روند و در دلشان ولوله است که «آیا محرم سال بعد زنده خواهم ماند؟ این عمر کفاف می‌دهد یک بار دیگر سیاه بپوشم و زیر علم آقا سینه بزنم؟» از اجل فرصتی دوباره می‌خواهند که یک محرم و صفر دیگر برای اباعبدالله سیاه بپوشند و این قامت خمیده را در تاسوعا، عاشورا و اربعین خمیده‌تر کنند.

محرم رفت، صفر هم. خوش به حال آنهایی که در دم و دستگاهت کاره‌ای بودند و همه‌شان نشانی‌ای دارند که یوم‌الورود بگویند: «من فلانی‌ام، نشان به آن نشان که...». من هیچ در چنته ندارم و امسال هم کما فی سابق در پس و پیش گناهانم گم و گور بودم؛ چگونه نامت را بر لب جاری کنم و بگویم: «اللهم أرزقنی شفاعة الحسین یوم الورود»؟


بسم الله

منِ دوستدار هیأت و هیأت ندیده و هیأت نرفته، از دور که صدای طبل می‌شنوم دوست دارم بروم از نزدیک نگاه کنم. تا برسم به باب الجواد، خودم را به مراد دلم می‌رسانم. درختانِ گوشه‌یِ خیابان سیدجواد خامنه‌ای سایه‌ی سرم می‌شوند و همانجا می‌ایستم. گوشی را در می‌آورم برای ضبط و ثبت کردن. بعضی صداها نه فقط برای شنیدن، که برای جمع کردن و با خود بردن‌ است. صداهایی مثل صدای پدری که به بچه‌ی روی دوشش می‌گوید: «امام رضا امام هشتم است که مسمومش کردند» یا مثل صدای این چند پسربچه که با هر کوبیدن طبل می‌گویند: «علمدار نیامد! علمدار نیامد!» و یکی از میانشان ساز مخالف می‌زند و «یا رقیه! یا رقیه!» می‌گوید. یا صدای مرد روستایی خسته‌ای که دیشب روبه‌روی گنبد تماس تصویری گرفته بود و صورت چروکِ زحمت کشیده‌اش را با گنبد آقا فرستاده بود توی کادر و با آن مردی که صورتش روی صفحه‌ی مبایلش بود و اتفاقی یا از روی شیطنت چشمم بهش خورد، می‌گفت: «الان دقیقا روبه‌روی بهشت ایستاده‌ام. اشک نریز! از همان دور به آقا سلام بده». یا صدای این آقایی که پیش از صف زنجیرزن‌ها چپ و راست می‌رود، با دستش اشاره می‌کند و می‌گوید: «اینجا پهن کنید! بجنبید! سریعتر!». از بغل دستی‌ام می‌پرسم «موکت‌ها را برای چه پهن می‌کنند؟!» خودِ جامانده از اربعینم که این‌ چیزها را آنجا دیده زبان باز می‌کند و می‌گوید: «لابد می‌خواهند زیر پای عزاداران تبرکش کنند!» و با نگاهی به ساعت گوشی هاتفی از درون می‌گوید: «شاید می‌خواهند نماز بخوانند». چند قالی می‌اندازند تنگ موکت و یک نفر می‌ایستد به اذان گفتن. زنجیرزن‌ها کفش از پا می‌کَنند، صف می‌بندد و به روحانی امامه‌سفید اقتدا می‌کنند. بعضی از خانم‌ها فرصت را غنیمت می‌شمارند، از وضوی از پیش ساخته استفاده می‌کنند و مثل همیشه صف آخر را به نام خود می‌زنند. چند مأمور ایستاده گوشه و کنار هیأت خودشان را آن وسط‌ها جا می‌دهند. چند تا از هیئت‌هایی که از پشت می‌آمدند راه کج می‌کنند و از لاین کناری رد می‌شوند. امام و مأمومین سلام می‌دهند و در چشم بر هم زدنی موکت و قالی‌ها را لوله می‌کنند و زنجیرها را برمی‌دارند. زنجیرهایی که کنار مهرها روی زمین بودند و مثل شمشیرهای روی زمینِ کربلا، بر این نمازجماعت‌ها شهادت می‌دهند.


هیأت حسینیه آفاران اصفهان